จากสนธยาถึงอรุโณทัย

October 8, 2006

กำลังใจที่สาบสูญ

 
บางครั้งที่เราเหนื่อย…แค่พักชั่วครู่ก็หาย
บางครั้งที่เราเจ็บ…อดทนสักหน่อยก็หาย
บางครั้งที่เราท้อ…เติมกำลังใจอีกนิดก็หาย
 
แต่… ถ้ากำลังใจมันหายไป… รอคอยนานเท่าไรมันก็ไม่กลับ
มันสาบสูญไป… สาบสูญไปตลอดกาล
 
แล้ว… คนๆหนึ่งนั้น จะมีชีวิตอยู่อย่างไร
 
บนแผ่นผืนโลกใบนี้ … ไม่มีใครอยากพลาด อยากผิด อยากอยู่ในสภาพอับจน
อาจถึงขั้น หมดสิ้นหนทางไป
 
เมื่อวันที่เราเจ็บหนัก กลับไม่มีที่สักแห่งเดียว ที่จะพออาศัยพักตัวพักใจได้ ไปอยู่ตรงไหนก็ไม่มีที่ให้เราแม้แต่ยืนหลบมุม
 
คืนนี้คงต้องขอนอนทับความเจ็บปวดและบอบช้ำอีกสักคืน ก็ได้แต่หวังว่า พรุ่งนี้ ชีวิตมันจะมีทางไปได้บ้าง
กับชีวิตที่สิ้นหวัง ทดท้อ ทรมาน ไม่อาจกำหนดชะตาตัวเองได้
สิ่งเดียวที่จะประคองชีวิตให้ผ่านวันคืนอันโหดร้ายได้
…คงมีแต่กำลังใจ…เท่านั้น
 
หาก…กำลังใจกลับสาบสูญสิ้นไป
คงไม่ยากที่จะเดาตอนจบของชีวิตนั้น.
 

powered by performancing firefox

Comments »

The URI to TrackBack this entry is: http://fetd.blogsome.com/2006/10/08/p15/trackback/

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Leave a comment

Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>



Anti-spam measure: please retype the above text into the box provided.






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by B A Khan