เดียวดายใต้แสงดาว
คืนนี้ไม่มีแสงจันทร์ …มีเพียงควันบุหรี่ที่คอยไล่ยุง อยู่เป็นเพื่อน
แผ่นผืนฟ้ามืดสนิท มีแต่ดาวระยับบนฟากฟ้า
นั่งอยู่เพียงคนเดียว …ไม่มีแม้ผู้คนผ่านไปมา
ครุ่นคิดถึงเรื่องราว และผู้คน บนเส้นทางแห่งเวลาที่ผ่านมา
คืนนี้…ในใจไม่มีคำถามใดๆ ไม่มีความรู้สึกใดๆ
ไม่โกรธ ไม่ว้าวุ่น ไม่รุ่มร้อน ไม่รัก ไม่อยากได้
แค่นั่งมองดาวบนฟ้า และคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา…
ลมราตรีเยือกเย็น พัดมาเบาๆ รอบตัวไม่มีใคร ความรู้สึกต่างๆเอาวางไว้ข้างตัว
รอบกายว่างเปล่า จิตใจยิ่งว่างเปล่า
ไม่มีความรู้สึกใดๆ …แค่คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา
ไม่รู้สึกสุข เมื่อคิดถึงรอยยิ้ม
ไม่รู้สึกทุกข์ เมื่อคิดถึงหยาดน้ำตา
ไม่รู้สึกยินดี เมื่อคิดถึงชัยชนะ
ไม่รู้สึกท้อถอย เมื่อคิดถึงความพ่ายแพ้
ไม่รู้สึกปวดร้าว เมื่อคิดถึงความผิดหวัง
ไม่รู้สึกขมขื่น เมื่อคิดถึงความเลวร้าย
นั่งลงตรงนี้ …เหมือนนั่งมานานแสนนาน …และจะนั่งไปตลอดกาล
เมื่อวานนี้มีคำถามในใจมากมาย แต่ตอนนี้กลับคลับคล้ายหายไปจนหมดสิ้น
มันก็แค่ชีวิตคนๆหนึ่ง เพียงอีกหนึ่งชีวิตที่เกิดมา และอีกไม่นานก็จะจากไป
ในโลกนี้ ยังมีอีกนับแสนนับล้านชีวิต ที่เป็นเช่นกัน
นั่งมองดาวดวงเล็กๆดวงหนึ่ง บนฟากฟ้าที่กว้างใหญ่ ยังมีดาวอีกนับแสนนับล้านดวงเช่นกัน
เคยคิดเหมือนกันว่าชีวิตที่ไม่มีอะไร รสชาดจะเป็นเช่นไร
และเมื่อชีวิตไม่เหลืออะไร ก็รู้ว่าไม่มีรสชาดใดๆทั้งสิ้น
ไม่มีคำถาม ไม่มีความรู้สึก เพียงแค่คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา…
ไม่คิดด้วยซ้ำ ว่าจะมีพรุ่งนี้หรือไม่
ลมราตียังพัด ทุกสิ่งกลับเงียบสงบ
ยังคงนั่งเดียวดายใต้แสงดาว …และคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา…
สหัสเดชะ
18/5/2002
